بگو  به  حضرت   باران  مرا  امان  بدهد                  دوباره گوشه ی چشمی به ما نشان بدهد

دلم گرفته از  این کوچه های درهم شهر               کجاست  ضامن  آهو   ســــری  تکان بدهد

خراب خوشه ی انگور  چشمـتـتان بودم                   که در ضریح شما  بـــــوی گـــل اذان بدهد

و خسته خسته رضایم از این همه گندم                   خوشا به  حال  کبـــوتر که بوی نان بدهد

اگر چه مشهدتان  آبی  است  و  بارانی               به قطره قطره ی ما روی خوش نشان بدهد

رمضان آمدنی است

کاش تا سال دگر

سیب هامان همه قرمز باشد

زندگی مان آبی

و نگاهامان سبز

و مواظب باشیم

باز رنگین نشویم

عیدتان رنگین باد

با همین  حرفـهای   بــارانی                         نم  نمک  شور  در  دلم افتاد

مست   چشمان بادمت  گشتم                    خوشه  انگور    در  دلم افتاد

چشمکت بود و یک خیابان بود                    پشت لب های قرمزت ماندند

نرگست سبز گشته جاری شد                      سبز  شد  نور  در دلم افتاد

جدول  زندگی  ما   تاریک                           ای وزیری که اسب می تازی

رخ  بنه  من   پیاده  می ایم                         طعم  حاشور  در دلم افتاد

زلفهایت عسل تر از شیرین                         لیلی  من  کجا  روی  تــنها

یک قدم رو به خانه ی  ما  آ                          بویی  از حـــور در دلم افتاد

رهایم کن
من و باران و احساس م
دگر مستت نمی گردند
بیا دست از دلم بردار
 من از تنهايي اين لحظه هاي بي کسي سيرم
 من از اين عشق دلگيرم
 رها کن دستهايم را
 دو باره باز مي ميرم
 ولي نه
              قصه من نيست
 من و ساقي براي هم 
گله از زلفتان کرديم
 گله از نرگس جادو
 گله از ان گره ابرو
 گله از لب
نه از گيسو
 بيا تفسير ما گردان
بيا تصويرمان گردان
 و مي گرديم و مي گرديم
که شاید عشق هایت را
برای اسمان گویم
اگر خود خیس دیدار است
هنوز ان چشمهایش مست یک لحظه
فقط یک لحظه

                      ديدار است

این دلبر خانه های کاهی از تو                         

این چشمک روزهای واهی از تو

من تشنه ی آن قرص نگاهت بودم

ای عشق تمام طعم ماهی از تو

یکروز گرفت دامنش دستم را

گم کرد تمام بودنش هستم را

گفتم که بیا قمار را حس بکنیم

سهراب شوی و بشکنی رستم را

تو مثل  آینه  بودی  بهار  لبخندت        

  هنوز  پنجره ها  دل  نهاده در بندت

 

کجاست آن نفس سبزیت مسافر صبح  

    که  جا گذاشته ای در سرای اسفندت

 

غروب جاده دلش گرم آشنایی بود     

   سحر به کوچه ی ما می رساند پیوندت

 

نمی شود که به دنبال آفتاب نگشت  

       قسم به چشم تو آن نرگسانه سوگندت

 

بیا که دیده پر آب است و عشق جاری شد  

 تمام  پنجره  در  انتظار  گلخند ت

کاش می دانستم

که کدامین واژه

و کدامین لبخند

مست چشمان غزل ساز تو بود

نرگست جاری باد

من به چشمان تو عادت کردم

عینکت را بردار

به دنبال خم اندر خم این کوچه ها

دل سالها می گشت

و شهر عشق از بوی تو بارانی

من و ساقی

 هنوز از مستی این شور بی هوشیم

لباس عشق می پوشیم

و روزری را که به با نام تو آذین بسته بودند عشق

سخن از فرودین آمد

و یک محفل 

به نامت

ای فرید الدین عطار نشابوری

بزرگی تو

که سی مرغیم و دل بر قاف چشمان تو می بندیم

کجاست آن خدایتان  همان  خدای  لعنتی                        

 گرفت  دستهایتان  در این  سرای لعنتی

 

شما که رنگ می شوید به صورت عروسکی                       

 سفید می کنید خود در این نمای لعنتی

 

شما که بغض صبح را تمام شب شکسته اید                      

 خدا کند که  بشکنید  در این  بلای لعنتی

 

تو از کدام جاده ای که حرف نور می زنی                      

   نسوخت چلچراغتان از این جلای لعنتی

 

شما که طعم حرفتان صداقت نمایشی است                  

 کسی نگفت کات بس است بس است ادای لعنتی

 

نگاه کن من خودت که صاف و ساده بوده است                

 تو از چه ها جدا شدی شدی چه های لعنتی

 

من و تو آدم و حوا  درون باغ زندگی                          

 نمی خورم  نمی خورم   برو هوای لعنتی

 

شب بود تمام پنجره یخ زده بود                           امید  کنار   دلهره  یخ  زده  بود

آن   شاپرک  کوچه  بارانی  ما                    با چشم دلش که می پره یخ زده بود

گویند که شب رود سحر نزدیک است              در دفتر ما  که  شب پره یخ زده بود

بلبل نه فقط  ًبهار زخمی شده                     بستان جهان که یکسره یخ زده بود

نه شهد و شرابی و نه شمعی باقی          شادی خفه گشته خر خره یخ زده بود

آواز   قشنگ  آسمانیت  باران                         در زیر  غروب  حنجره  یخ  زده بود

خورشید  به آسمان  ایران آمد                       تابید   بر آنچه  پنچره  یخ  زده بود

دخترک غنچه ی سرخی که با لب داشت

به باران بخشید

غنچه با طعم بهار

اندکی مکثی کرد

خیس احساس ترنم شده بود

همچو گلهای نشسته در بند

در خودش گم شده بود

ونسیم

با دو انگشت وفا

عشق را غلغل داد

غنچه با ناز و ادا

پیرهن پاره نمود

عشق بارانی شد

نم نمک

از سر پنجره ای

عشق را فهمیدند

و تو خود می دانی

که دهانم قرص است

ولی بیمار همان قرص نگاهت شده ام

غنچه ات را وا کن

و بگو

خانه ی دوست کجاست

چشمهایت بوی باران می دهد

خواب دیدم طعم چشم مستتان

 

خیس از احساس چشمک هایتان

چشم دل بسته شده در دستتان

 

ای لبت قرمز چو لپ های بهار

خنده ای نازی ادایی تازه کن

 

من خودم مست نگاهت می شوم

جامهایت را خودت اندازه کن

 

از کنار پنجره پل می زنی

با غزل هایم تفال می زنی

 

چهار فصلت بوی گندم می دهد

کی تنور خانه مان گل می زنی

 

ای عروسک های بی پروای من

وای من  ای وای من  ای وای من

 

عاقبت اینجا تامل می کنی

آمدی تا گم شود این پای من

 

ای تو تنها دختر پیمانه ام

کوزه ات واکن که سیرابم کنی

 

اینکه آدم برفی دست توام

می شود با چشمکی آبم کنی

 

عاقبت در کوچه مان گم می شوی

در غزل هایم  ترنم  می شوی

 

شاه بیتی  می شوی  د ر دفترم

برسر چشمان مردم می شوی

 

کلبه ای خواهم ساخت

دوراز دهکده ی درهم  خلق

کلبه ای محو تماشای امید

برسر تپه ی عشق

                   و نه محصور حصار

مهر از هر طرفش جاری باد

                                  و نه سقفی

                                                    تا ماه

شب به مهمانی باران آید

و نسیم

بر سراپرده دل بوسه زند

کلبه ای خواهم ساخت

بربلندای صفا

                  تا که با چشمک ابر

خیس دیدار شود

کلبه ای خواهم ساخت

ماه را حس بکند

شاید این کشتی شهر

غرق در خواب شوند

ماه بر چهره ی شان تابد و

                                   مهتاب شوند

کلبه ای خواهم ساخت

و عروسکها را

 به شما خواهم داد

تا که با مردم شهر

هیچ بازی نکنید

اینجا چقدر نقطه ی آغاز ها غم است

پایان عشق آمده آدم چه درهم است

 

گویی حوا هوای گندم گندیده کرده است

دیگر چه فرق بین بهشت و جهنم است

 

ما را رها کنید که دق کرده چشم تان

سودای کودکیم رنگ بلغم است

 

دل نیست بنده ی این کاغذی خدا

(اینجا برای از تو نوشتن هوا کم است)

 

این زندگی که هی همه مان پیج می دهد

با او بگوکه صاف و سادگی و پیچ با هم است

 

فرقی نمی کند که شما مستمان شوید

انگور های مزرعه مان طعم شلغم است

اومــــدم  تا  که  شــــبی دل و به دریا بـزنم            به  تموم  لحـــظه های  بی کسی   پا بزنم

بشـویم چشـــــــم  دلم  تا ببینم روی شـــما            توی الطاف شمــا من خـــود مو  جـا بزنم

همیشه توی حــــــرم فرشــــــــته ها پرمیزنن           من که با سر اومدم  بگیـــد چی آقا بزنم

آقاجــــون قـــربونتون این دلا  خاکســــتریه                کاغـذ سـیــــاه  دل  رو  من  کجا  تا  بزنم

دزدکی یه شب چشامو بستم وعاشق شــــدم        ترسـیـــدم یه ناخـنک  منم  تمـــاشا بزنم

از کویرم آقا جون تشنه وسیراب سراب                    آومدم  رو بوم دل  یه  نقش  دریا    بزنم

می دونم که  یادتونه  این همـــه دلــواپســی        نذاشتین که پشت در باشم و   در جا بزنم